جشن آخر سال بود و من mp3 player برده بودم مدرسه

با رفقا قرار گذاشتیم که از مدرسه اسپیکر بگیریم و دیگه..........

ما رفتیم که اسپیکر بگیریم از قضا نه که آخر سال بود در سایت مدرسه بسته بود و مسئولینش نیومده بودند

ما هم حالگیر شده رفتیم بالا

بعد به ذهنم خطور کرد که برم و از حسابدار مدرسه اسپیکر کامپیوترش رو قرض بگیرم

اون هم گفت اول باید رضایت معاون مدرسه رو جلب کنم

منم رفتم سراغ معاون

3 بار ازش خواهش کردم (در بازه های زمانی مختلف)

ولی قبول نمی کرد

بعد مایوس رفتم بالا و دیدم که این دفعه بچه ها دارند به پهنای صورت می خندند

به من گفتند که معلممون با معاون مدرسه هماهنگی کرده که اگه آهنگامون مجازه می تونیم بریم اسپیکر بگیریم( البته همه آهنگا مجاز نبود و ما فقط برای اینکه خرمون از روی پل رد بشه یه چند تا مجازش رو به معلم نشون دادیم)

گفتیم بقیه اش هم آریان (من حالم از آریان بهم می خوره) و فرزاد فرزینه ولی شهاب تیام و مهرشاد هم بود

من که رفتم اسپیکر بگیرم توی راهرو مسئول فوق برنامه مدرسه رو دیدم و از اونجایی که باهاش خیلی رله بودم با خودم گفتم که اسپیکر رو از اون قرض بگیرم

رفتم و قضیه رو بهش گفتم و اون هم از همه جا بی خبر به من کلیدشو داد که برم از اتاقش بردارم

منم رفتم و برداشتم

وسط جشن یکی از بچه ها اومد توی گوش من گفت مهربانی ، معاون مدرسه پیغام داد که من 2 نمره از انظباطت کم کردم

من هم ناراحت شدم ولی نخواستم ناراحتیمو نشون بدم که بچه ها هم ناراحت بشن

خلاصه گذشت و ما جشن رو گرفتیم

ولی نه که آخر سال بود اومدن به ما زنگ اخر انظباط بدن

معاون گفت: مهربانی بیا CD تو بده

من از دهنم در رفت که CD نبود

اون هم گفت هرچی بود بیار بده

خدا رو شکر کردم که اون حواسش نبود وقتی من سوتی دادم

منم نامردی نکردم

یه CD با 166 تا ویروس توی جیبم بود

اون رو بردم بهش دادم

(اینم بگم معلمای من 4-3 بار از من CD آهنگ و... خواسته بودند)

این معاونه هم کیفور شده بود  که آخ جون من یه CD آهنگ از مهربانی گرفتم (چون روش نمیشد مثل بقیه معلما بهم بگه CD آهنگ می خواد آخه ناسلامتی معاون بود)

یه بار هم که رفتم توی دفتر دیدم CD من جزو وسایلی نیست که از دانش آموزان گرفته شده

یعنی معاونمون رفته بود که با 166 تا ویروس بجنگه

و خدا میدونه که چه چیزایی تو دلش به من گفته!!!!

این دفعه می خوام براتون سه تا شعر بنویسم

امیدوارم تا آخرش بخونید و حوصله تون سر نره

تو رو می خوام

وقتی غم ها می ریزند کرور کرور

وقتی اشکام می بارند سیل بلور

تو رو می خوام

تا ستاره توی اون دریایا نور

تا گذشتن از پل خراب بی عبور

تو رو می خوام

بعد از خدا ای پر غرور

جای اون بهشت و حور

تو رو می خوام

وقتی باشند توی چشمات برق سرور

وقتی هستم توی تاریکی شب مثل یه کور

تو رو می خوام

برای قدم زدن توی اون راههای دور

وقتی افتادم توی دام بلا توی یه تور

تو رو می خوام

وقتی سرنوشتم دربیاد با تو یه جور

وقتی حتی بخوابم تو عمق گور

تو رو می خوام

کویر

آنگاه که کویر را معنا می کنی

یادت باشد که دل نازک سبزه را نشکنی

یادت باشد که غرور ساحل را زیر پا نگذاری

یادت باشد که سپیدی گلاریل را زیر سوال نبری

یادت باشد که درخت سیب قرمز را فراموش نکنی

آنگاه که کویر را معنا می کنی

یادت باشد که ستاره هایش را از یاد نبری

یادت باشد که خار بوته هایش را هم سبزی است

یادت باشد که قلب کویر را بیش از این ها نشکنی

یادت باشد که می توان شکستگی دل نازک کویر را با آب

دوباره ، از نو بخیه زد و درونش جا گرفت

یادت باشد که می توان دریا بود و از کویر سخن گفت

یادت باشد که سبز ترین ادمها کسی است که کویر را معنا می کند

هجرت

دردی به دل به عالم نگفته دارم

عشقی آتشین به جان نهفته دارم

چشمی گریان تا سحر نخفته دارم

ولیکن هرچه ندارم

یاری مهربان دارم

تا ابد تا پای جان دوستش دارم

خواهرانه بی کران عشق می ورزم

می ترسم من از رفتنش می ترسم

بدون دستهای گرمش ، هرم نفسهایش می لرزم

با هجر یار از همه دنیا می برم

زهر عشق را مثل جام شراب می نوشم

عاقبت مستانه می روم و او یادش نیست

در فراق یار ابرها بارانی و چشمان خیابان خیس